संत

ह्यांना कधीकधी करुणेचे झटके येत असत. त्याची कागलच्या मुक्कामातील एक आठवण : हे एकदा सहज मुलांच्या वसतिगृहात गेले. तिथे त्यांना एक सतरा-अठरा वर्षांचा विद्यार्थी रडताना दिसला, हे त्याच्या जवळ गेले, अंगाला हात लावला, तर त्याच्या अंगात ताप होता. हे त्याला ताबडतोब घेऊन घरी आले. आता आमच्या घरात आमची दोन लहान मुलं वय तीन आणि एक. शिकायला असलेला चौदा वर्षांचा भाचा बपू, धाकटी बारा वर्षांची नणंद सोनी. म्हातारपणने भ्रमिष्ट अवस्थेत असलेले सासरे आणि भरीत भर माझी नोकरी. पण आजारी पोर घरी आले म्हणजे त्याचे खने-पिणे औषधपाणी करणे भागच होते. चार दिवसांनी पोराचा बाप खेड्यावरून आला आणि संतपुरुष म्हणून ह्यांच्या पायाला हात लावून पोराला घेऊन गेला. कुणचे कष्ट आणि कोण संत पुरुष ! असो.

- ’रास - सुमा करंदीकर’ मधून. संकलन: सरिता आवाड, मुंबई (साभार - ’मिळून साऱ्या जणी’, मे, २०१०)

"अगदी मध्यारात्री त्गेयांच्लंया घरी गेलं तरी जेऊ घातल्या शिवाय सोडत नाही’ असं एखाद्या पुरुषाचं कौतुक होत असताना, त्या मध्यरात्री झोपेतून उठून संपूर्ण स्वयंपाक नव्याने कराणऱ्या घरातल्या कर्त्या स्त्रिचा साधा उल्लेखही नाही!

एका हिंदी सिनेमात वाक्या होतं, " प्यार करना आसान है, लेकिन निभाना मुष्किल।".

Shall we rephrase the old english saying into - Behind every great saint there is a woman ! ?